"سایه ای که خالی از عشق و امید همیشه مهتاج به نور خورشید"
دلم گرفته.....................
تا کی؟
تا کی باید اینجا تو این دیار دلم بگیره؟دلم بگیره به خاطر نوای زیبای سنتور، سنتورهایی که در تنهایی نوشته میشه و نواخته میشه؟!!
تا کی باید به خاطر چیزهایی دلم بگیره که فردا صبحش به خاطر نیازم از یادم میره؟
و به خاطره چیزهایی که مطمئنم تا آخر عمرم به خاطرشون ناراحت خواهم ماند؟
به خاطر کسانی که به خاطر نرسیدن به شعور معمولی انسانی من و خیلیهای دیگرو درک نمیکنند؟!!!!
تا کی نتونم حرفم رو بی تعارف بزنم؟؟
تا کی ببینیم و نگیم؟؟
"تنهای بی سنگ صبور، خونه سردو سوت و کور"
"توی شبات ستاره نیست، موندی و راه چاره نیست"
"اماتو کوه درد باش، طاقت بیارو مرد باش"
+ نوشته شده در دوشنبه 26 فروردین1387ساعت 1:54 توسط امیر نصیبی
|